برچسپ ها

۱۶.۷.۹۷

داعیه‌ی دروغ مبارزه با تروریسم


۱۷سال قبل ایالات متحده و متحدان‌اش به افغانستان لشکرکشی نمودند تا ضمن نابودی تروریسم، دولت‌سازی و ملت‌سازی را در این کشور تقویت کرده و دمکراسی را به عنوان مهم‌ترین ارزش انسانی در جهان مدرن، در این کشور نهادینه سازند.
اما امروز نه تنها تروریسم نابود و تضعیف نشده است بلکه شهرها در محاصره گروه‌های دهشت‌افگن استند و حکومت فاسد و لرزان که منتخب کاخ سفید است در پشت دیوارهای سمنتی حتی از خودش محافظت نمی‌تواند.
دمکراسی شکست خورده و افراطیت دینی باور غالب در میان مردم است.
سیاست‌مداران فاسد سرمایه‌دارتر، اما مردم فقیرتر شدند.
داعش و طالب و چندین گروه تروریستی دیگر تقویت شدند، در حدی که بیشتر از نیم جغرافیای کشور را در اختیار دارند.
نه نظام آموزشی اصلاح شد، نه بنیادهای اقتصادی و عایداتی شکل گرفت و نه ارتشی سازماندهی شد که بعد از خروج نیروهای خارجی بتواند از مردم و نظام دفاع کند.
وضعیت فعلی همه ما طوری است که اگر افغانستان را ترک کنیم آوارگی و مهاجرت دایمی نصیب ما می‌شود و اگر بمانیم مرگ تدریجی در انتظار ماست‌.
این جهنمی که فعلا بروی همه ما دهن گشادتر باز کرده، حاصل خاک‌فروشی ما و بازی‌های قدرت‌های جهان برای دور نگهداشتن تروریزم از دروازه‌های شان است.
حتی اگر خلیل‌زاد بتواند طالبان را پای میز مذاکره کشانیده و آنان را به حکومت غنی ملحق سازد، جنگ پایان نمی‌یابد؛ بلکه نسخه‌ی جدیدی برای کشتن ما ارائه می‌شود.

۱۵.۷.۹۷

پارلمان "اتاق قانون" است نه "اتاق تجارت"

متاسفانه پارلمان افغانستان در اثر غفلت مردم در دوره‌های قبلی انتخابات، محلی برای تجمع تاجران و ثروت‌اندوزان شد که همه آنان کمیسیون‌های مالی و اقتصادی این نهادِ قانون‌گذار را به گروگان گرفته و با استفاده از آن تجارت‌های سیاه شان را گسترش دادند.
اگر لیست حاضری نمایندگان مجلس را ببینید، بیشترین غیرحاضری و بیشترین بی اعتنایی به اصول مجلس را تاجران داشته اند. همچنام آنان هیچ‌گاه در دسترس مردم نبوده اند، چون اصول تجارت و تاجران براساس " منفعت شخصی" استوار است و در محضر مردم بودن بجز از روزهای کمپین بقیه روزها " منفعت شخصی" در پی ندارد.
تاجران در جلسات تقنینی مجلس حاضر نیستند و به تماس و مشکلات مردم پاسخگو نیستند چون هدف آنان از ابتدا برای ورود به پارلمان قانون‌گذاری و قانون‌مداری نبوده بلکه هدف شان استفاده از امتیازات و مصوونیت پارلمانی برای افزایش ثروت و قدرت بوده است.
مردم باید از خود بپرسند که چرا میزان ثروت و زراندوزی نمایندگان شان رو به بالا و میزان فقر و اوضاع زندگی آنان رو به پایین است؟ پاسخ مشخص است: هر یک رای شما به تاجران وسیله‌ی شد برای بدست آوردن پول بیشتر، قدرت بیشتر و ثروت بیشتر. ثروت بی‌نیازی به بار می‌آورد و چون آنان مطمین اند که برای بار بار رای شما را می‌توانند بخرند، لازم نمی‌بینند شما را با لباس‌های ژولیده تان در دفاتر و کاخ‌های مجلل و پر از وسایل قیمتی راه دهند؛ البته بجز از روزهای کمپین انتخاباتی.
بنابر این ما باید بدانیم که پارلمان "اتاق قانون" است نه "اتاق تجارت" که محل تجمع تاجران و زراندوزان گردد.
اگر یک کسی تاجر خوب است، قاچاقچی موفق است، غاصب و قلدر نامی است، دلیل نمی‌شود که می‌تواند وکیل خوب هم باشد.
هرکس برای کاری ساخته شده و پارلمان جای قانون‌گذاران و نخبه‌‌هاست.
مطمئن باشید که تاجران به گسترش تجارت‌های سیاه، قاچاقچی‌ها و غاصبان زمین به امتیازات و مصوونیت پارلمانی چشم دوخته اند نه به قانون و خدمت.
به این جماعت نه بگویید و آگاهانه رای دهید.