برچسپ ها

۱۰.۱۲.۹۱

سندی که انتحاری ها را اجازه ی ورود به بهشت می دهد...

اسلام جعلی، افراطیت، دهشت افگنی و انسان کشی به بهانه ی رفتن به بهشت تخیلی به اوج خود رسیده است!
شبه‌نظامیان طالبان در افغانستان و پاکستان معتقدند که با عملیات انتحاری مستقیم به بهشت می‌روند.
در اینجا مشکلی پیش می‌آید و آن این است که چه تضمینی برای رفتن عامل انتحاری به بهشت وجود دارد؟
فرماندهان طالبان با
اعطای مدرک کتبی به شبه‌نظامیان این گروه، این مشکل را حل کرده‌اند.
این مدرک که «سند شهادت» نام دارد و به زبان اردو نوشته است و تأیید می‌کند که دارنده آن اهل بهشت است.
جالب است که فرماندهان طالبان برخی مواقع سند شهادت را پیش از کشته شدن
 دارنده آن به وی اعطا می‌کنند.
سند شهادت در حالی به عاملان انتحاری اعطا می‌شود که بیشتر مواقع قربانیان حملات آنان غیرنظامیان هستند.
البته طالبان برای کشتن غیرنظامیان نیز توجیه دارند زیرا به اعتقاد این گروه، شبه‌نظامیان با کشتن غیرنظامیان، عامل رفتن
 مردم به بهشت می‌شوند.

۷.۱۲.۹۱

دادگاه بلخ، حکم اعدام یک متجاوز جنسی را صادر کرد!

 مرد متجاوز بر صدیقه ی پنج ساله در ولایت بلخ از سوی دادگاه استیناف این ولایت به اعدام محکوم گردید.
رییس دادگاه استیناف ولایت بلخ در یک محکمه علنی "جمعه نظر" فرزند "دوران" را به اعدام محکوم نموده می گوید: جمعه نظر به اتهام تجاوز جنسی بالای یک دختر 5 ساله به مجازات اعدام محکوم شد. رییس دادگاه استیناف بلخ اظهار داشت: براساس کسب صلاحیت از ماده 33 قانون تشکیلات و صلاحایت محاکم، فقره 2 ماده 70 قانون اجرات جزای موقت، رعایت ماده 25 قانون اساسی، ماده 4 قانون جزائی کشور، فقره 2 و 3 قانون منع خشونت علیه زنان، رعایت فقرهای 2 و 3 ماده 148 قانون جزا و فقره 1 ماده 149 قانون جزا کشور متهم به اشد مجازات یعنی اعدام محکوم گردید. فضل الرحمان فضلی رئیس دادگاه استیناف بلخ افزود: ریاست دادگاه استیناف ولایت بلخ فیصله خط نمبر 250 17 10 -1391 دیوان جزائی دادگاه ابتدائی شهری ولایت بلخ را تایئد کردند. گفته می شود که در پیوند به این تجاوز جنسی برادر جمعه نظر، جمعه مراد نیز متهم بود که بعد از تحقیقات ثارنوالی و پولیس از دادگاه استیناف بلخ تبرئه حاصل نمود و ازاد گردید. براساس معلومات رئیس دادگاه استیناف ولایت بلخ جمعه نظر بالای صدیقه 5 ساله در ولسوالی کلدار ولایت بلخ دوماه قبل تجاوز کرده بود. در همین حال جمعه نظر از حکم صادره رئیس دادگاه استیناف ولایت بلخ راضی نبود و اظهار داشت که وی چنین عملی را انجام نداده است. از سوی دیگر پدر صدیقه تجاوز جمعه نظر را بالای دخترش تایید نموده می گوید: که جمعه نظر بالای فرزند اش تجاوز کرده است. این در حالی است که نهادهای مدنی و حقوق بشر در شمال از افزایش پنجاه درصدی خشونت ها و تجاوزات جنسی در شمال ابراز نگرانی می کنند، اما در مورد صادرشدن حکم اعدام این متجاوز جنسی(جمعه نظر) هیچ گونه ابراز نظری نکرده اند.

۳.۱۲.۹۱

علمای پاکستان نیز در صف برادران ناراضی رییس جمهور کرزی پیوست

نام پاکستان حالا در اذهان مردم افغانستان با ترور، دهشت، دشمن و محل تولید دهشت افگنی گره خورده است.
این کشور همانطور که هویدا است از تولید کنندگان درجه یک تروریستان و آدم های انسان کش در سطح جهان معرفی شده و همچنان یکی از پیچیده ترین کشورهای دنیا می باشد.
پاکستان نسبت همسایگی که با افغانستان دارد؛ نقش گسترده ی در چگونگی اوضاع داخلی این کشور دارد و از سال هاقبل پاکستان به انواع مختلف خواهان سلطه گری بالای حاکمان ومردم افغانستان بوده و در مواردی هم نسبت ضعف و وابستگی بیش از حد حاکمان این سرزمین؛ پاکستان ما را به میل خودش رقصانده است.
هم اکنون نیز به گفته ی دولتمردان افغانستان گرهی کار در دست پاکستان است و پاکستان می تواند تاحدی چالش های امنیتی و اقتصادی افغانستان را در صورتی که صادقانه عمل نماید بر طرف کند، اما این صادقانه گی در گفتار و عمل هیچ یک از سیاست مداران پاکستان هنوز مشاهده نشده و باور ها بر این است که صادق بودن پاکستان در برابر افغانستان فقط وقتی ممکن است که افغانستان دست نشانده و فرمانبردار اوامر پاکستان باشد.
پاکستان نیز همانند افغانستان یک کشور سنتی است و ملاها بیشتر از دیگران بالای مردم حکومت دارند.
اینروزها قرار است کنفرانس بزرگی با حضور علمای پاکستان و افغانستان در کابل برگزار گردد و در آن کارنامه ی طالبان توسط این ملاها به بررسی گرفته شود و در نتیجه نکوهش دسته جمعی علما در برابر طالبان اعلام گردد.
این کنفرانس که قرار است در ماه مارچ برگزار گردد؛ گفته می شود در آن 500 تن از علمای افغانستان و پاکستان قرار  باست حضور یابند، امامفتی ابوهریره محی‌الدین، رییس علمای دینی پاکستان روز یک شنبه با ارسال نامه ی به همتای افغانی اش از عدم حضور علمای پاکستان در این کنفرانس خبر داد.

علمای پاکستان؛ علمای افغانستان را به حمله ی یک جانبه به جانب طالبان متهم نموده و گفته اند که این حرکت باعث تقویت صلح نه؛ بلکه ضربه ی در بدنه ی صلح نوپای افغانستان خواهد بود.
هرچند نمی توان از علمای پاکستان در این مورد گلایه نمود،چون آن ها چگونه علیه طالبان که دست پرورده های خودشان هستند فتوای باطل صادر کنند، این ساده لوحی علما و دولتمردان افغانستان را نشان می دهد که بارها با چنین عملکرد آنان روبرو شده اما با آن هم به این امر ناممکن اصرار دارند.
تنها چیزی که اینجا آشکارتر و علنی تر شد این است که علمای پاکستانی به طور علنی در صف طالبان پیوست و علیه علمای افغانستان که خواهان صدور حکم ابطال عملیات انتحاری و برنامه های دهشت افگنانه ی طالبان بودند جبهه گرفتند و نخواستند دل (طالبان کرام) را برنجانند.
چیزی که اکنون از علمای افغانستان انتظارش می رود این است که باید این کنفرانس برگزار گردد و در آن عدم حضور علمای پاکستان در این کنفرانس و رفتارهای ددمنشانه و غیر انسانی و اسلامی پاکستان نیز در کنار عملکرد های طالبان مورد بحث قرار گیرد و یک تصمیم جمعی در مورد چگونگی سرنوشت روابط افغانستان با پاکستان تصمیم گرفته شود.
مختار وفایی/ روزنامه نگار آزاد/ مزارشریف

۲۷.۱۱.۹۱

ملاتره خیل، جنگ سالار و ناقض حقوق بشر،رییس یک باند اختطاف گران در کابل

  هفته قبل رسانه های خبری گزارشی را به نشر رسانیدند که پولیس حوزه دوازدهم شهرکابل یک باند از اختطاف گران را که قصد اختطاف یک بازرگان را داشتند بعداز مقاومت اعضای این باند در حالی دستگیر کردند که اختطاف گران از پوسته امنتی اول پولیس حوزه دوازده موفق به فرار شدند و حتی قصد کشتن امرحوزه دوازده را که جلو ایشان را گرفته بود هم داشتند که موفق به این کار نشدند. بقول یکی از رسانه ها اختطاف گران به یکی از اعضای پارلمان ارتباط نزدیک داشتند.
طبق تازه ترین خبر از یک منبع، زمانکه این اشخاص دستگیر گردیدند شخصی بنام ملاتره خیل کوچی نماینده مردم کوچی در پارلمان به آمر حوزه زنگ می زند و با شدت تمام بالای آمر حوزه فریاد می کشد که تو با کدام جرات برادرزاده و خواهرزاده هایم را دستگیر کردی؟ آمرحوزه می گوید که ایشان را هنگام اختطاف دستگیر کرده است. ملاتره خیل با دشنام دادن به آمرحوزه و وزیر داخله صحبت را قطع می کند و چند لحظه بعد وزیر داخله به آمرحوزه زنگ می زند و می گوید که حامد کرزی که در سفر به ناروی است به وی زنگ زده و گفته است که خویشاوندان حاجی صاحب تره خیل به اسرع وقت از قید رهایی یافته و از ایشان عذر خواهی صورت بگیرد!
طبق حکم شفاهی وزیر داخله اختطاف گران از قید حوزه دوازده رها می شوند و به خانه خود می روند. فردا زمانی که آمر حوزه به دفتر کارش می رود برایش گفته می شود که شخصی آمده و گفته است که یک فرمان بالای حوزه را باخود آورده است که باید تسلیم آمر حوزه کند. زمانی که آمرحوزه فرمان را می خواند می بیند که فرمان از طرف ملاتره خیل کوچی عنوانی آمریت حوزه دوازده هم پولیس نوشته شده است و امر شده است که سلاح و مهمات را که پولیس از افراد دستگیر شده اش بدست آورده است دوباره به شخص آرورنده نامه مذکور تسلیم داده شود و در صورت ضرورت به نمبر شخص ملاتره خیل تماس برقرار گردد.
آمرحوزه به ملاتره خیل زنگ می زند و می گوید که ملاصاحب خودت آمر و یا رییس من نیستی که برایم امر می دهی.
ملاتره خیل در تماس که ثبت شده است می گوید که من رییس وزیر داخله هستم بناء بالایت امر می کنم! ملاتره خیل به آمرحوزه می گوید که دلش را از زندگی سیاه خواهد کرد و کاری خواهد کرد که بیایید و پاهایش را با کلاه عسکری خود پاک کند.
آمر حوزه می گوید که روزی رسان تا امروز خدا بود شاید هم در اینده خدا باشد نه او. بناء اگر ملا تره خیل امری از روسای وزارت داخله بیاورد مشکلی در کار نخواهد بود. چند ساعت بعد امری از معینیت امنیتی وزارت داخله به آمر حوزه می رسد که برایش دستور داده شده که تمام سلاح و مهمات بدست امده از محافظین شخصی ملا صاحب الحاج محمد تره خیل تسلیم داده شده و از ایشان عذر خواهی صورت بگیرد! به فردای روز آمرحوزه بار دیگر با شنیدن چند دشنام ناموسی از ملاتره خیل کوچی تهدید به سیاه شدن دلش از زندگی می گردد.
ملاتره خیل یکی از اعضای پارلمان است که سال قبل محافظین شخصی وی با گشودن اتش باعث به شهادت رسانیدن چند نفر از عابرین در منطقه پل خشتی شهر کابل شدند ولی تا امروز کدام ارگان عدلی و یا قضایی جرات محاکمه ملاصاحب را پیدا نکرده اند.
نمبر پلیت موترهای ملا تره خیل بنام (ملاخیل) است و اصلا نمبر ندارد و ثبت شده ترافیک نیست

۲۴.۱۱.۹۱

پرده برداری از نقشه ی شوم یک حلقه ی فساد پیشه ها در یکی از ادارات بلخ

از حیف و میل میلیون ها افغانی حق شهدا و معلولین جگوگیری شد!وبلاگ شخصی مختار وفایی به اسنادی دست یافته است که نشان می دهد،در ریاست کار و امور اجتماعی،شهدا و معلولین و لایت بلخ،یک حلقه ی مشخصی از کارمندان به همکاری رییس این اداره در یک برنامه ریزی مشخص چشم به بیش از هفده میلیون افغانی که حق وارثین شهدا و معلولین می باشد،دوخته اند و با ساختن فورمه های جعلی در صدد بدست آوردن این پول هنگفت بوده اند که قبل از رسیدن به هدف، تلاش و تعقیب ماموران امنیت ملی باعث خنثا شدن پلان و باز داشت این حلقه ی فساد گردیده است.
سندی که به آن وبلاگ شخصی مختار وفایی دست یافته است،نتیجه یی بررسی یک هیئت باصلایت که متشکل از نماینده ی ریاست امنیت ملی،ریاست عدلیه،مستوفیت و کارشناس مقام ولایت بلخ،می باشد که در آن آمده است: « این هیئت توظیف گردید تا پیرامون چگونگی طی مراحل حقوق و امتیازات(48) قطعه فورم انتقالی ورثه ی شهدا که معرفت(16) تن از وکلای ورثه که ذریعه ی (16) قطعه مکاتب که همه مکاتب متذکره به تاریخ، 29 / 12/ 1389 از طریق ریاست عمومی کار و امور خزینه و تقاعد معینیت کار و امور اجتماعی وزارت کار و امور اجتماعی شهدا ومعلولین اصدار یافته و بعد از گذشت یک سال بدون مراجعه و عدم موجودیت وکلا از طریق آمریت شهدا و معلولین ریاست کار و امور اجتماعی شهدا و معلولین ولایت بلخ به هدایت گلالی هوتک رییس این اداره توسط مدیر تادیان این اداره تحت اجرا قرار گرفته، دقیقا مورد رسیدگی قرار دهد.»
همچنان در سند آمده است که 48 قطعه فورم به وکالت 16 تن از وکلای ورثه ی شهدا،قبل از آنکه از طریق پست مخابرات به آرشیف تسلیم داده شود،توسط شخص مجهوالهویه به ملاحظه ی گلالی هوتک رییس کار و امور اجتماعی شهدا و معلولین ولایت بلخ رسیده است  و تلاش شده است از راه‌های غیر قانونی با عدم حضور داشت وکلای ورثه‌‌ی شهدا و معلولین این فورمه ها ترتیب داده شده است.حاجی محمد عظیم آمر شهدا و معلولین این ریاست به هیئت موظف اقرار نموده است که 48 فورمه ها بدون استیذان وی ترتیب داده شده و به امضای وی نمی رسد.محمد عظیم گفته است که فورمه ها باید پس از اینکه وی امضا می نمود توسط حاجی خداینظر مدیر محاسبه ترتیب داده می شد که اصلا نشده و طی مراحل فورمه ها بطور فوق العاده در ظرف(24 الی 48) ساعت توسط شخص نامعلوم طی مراحل شده است.
در همین حال حاجی خداینظر مدیر محاسبه ریاست کار و امور اجتماعی،شهدا و معلولین اقرار نموده است که نخست پنج قطعه فورم توسط آمر شهدا و معلولین به گلالی هوتک رییس این اداره مسترد گردید و پنج روز بعد از آن محمد بشیر مدیر تادیات این ریاست حوالی ساعت (9) قبل از ظهر تعداد 48 قطعه فورم انتقالی به وکالت 16 تن از وکلای ورثه را، در داخل یک خریطه آورده و به محمد حنیف مسوول بخش محاسبه می سپارد و تاکید می کند که تا ساعت 11  اسناد متذکره را قید وارده گرفته تا بعداً اجراات گردد.همچنان مدیر محاسبه‌ی این ریاست نیز تایید کرده است که این فورمه ها بدون حضور داشت وکلای ورثه و نبود مهر و شصت آنان در پای فورمه ها،طی مراحل گردیده است.
در این گزارش هیئت موظف از زبان محمد بشیر مدیر تادیات ریاست کار و امور اجتماعی،شهدا و معلولین،نگاشته شده است که طی مراحل غیر قانونی این فورمه ها توسط وی و به هدایت گلالی هوتک رییس کار و امور اجتماعی شهدا و معلولین ولایت بلخ صورت گرفته است.
در عین حال،درخواست‌های دیگری در کنار فورم های انتقالی ارائه شده است که در آن حقوق یک‌ساله یک ساله تقاضا بعمل آمده است در حالی که به گزارش این هیئت(هئیت موظف)اصل وثیقه ملاحظه نگردیده  و کاپی آن درج اوراق نشده،اینکه روی چه دلایلی حقوق سه ساله اوشان اجرا و پول حواله طی یک چک بوک 50 ورقه ترتیب گردیده که بیشتر از یک میلیون و هفتصد و شصت هزار و چهارصد افغانی می گردد نیز سوال بر انگیز می باشد.
در همین حال کارمندان بخش محاسبه‌ی این ریاست اعتراف کرده اند که آنان در این زمینه صلب صلاحیت شده اند و طی مراحل اسنادی،ترتیب چک‌ها و توزیع آن به مستحقین،توسط شخص رییس این اداره(گلالی هوتک) انجام یافته است. گلالی هوتک به این کارش اعتراف نموده و آنرا ناشی از نداشتن تجارب کاری کاری عنوان نموده است که به گفته‌ي هیئت موظف شده‌ي حکومت این نوع اجرا‌آت خلاف مقررات لایحه‌ي وظایف،قانون کار و خدمات ملکی می باشد.
در پایان گزارش هیئت موظف حکومتی که بدست وبلاگ شخصی مختار وفایی رسیده است،چنین نگاشته می‌شود: «با در نظر داشت ملاحظات فوق و اجراآت غیر قانونی،خلاف لایحه‌ي وظایف و قوانین نافظه‌ی کشور می‌باشد،نظر به هدایت،محترمه گلالی هوتک،رییس کار و امور اجتماعی،شهدا و معلولین،در تبانی با محمد بشیر مدیر تادیات آمریت شهدا و معلولین این ریاست پیرامون فورم های انتقالی 16 گانه وکلای ورثه‌ی شهدا صورت گرفته است.
در پایان این گزارش،امضاهای از نمایند‌ه‌های ریاست امنیت ملی،ریاست عدلیه،مستوفیت و مقام ولایت دیده می‌شود.
در همین حال فضل الرحمن رحمانی رییس محکمه‌ی استیناف بلخ،گفته است که چهار تن از کارمندان این اداره، ( محمد حنیف، فدامحمد، محمد بشیر و محمد صدیق) به جرم جعل اسناد و شروع به اختلاس متهم شناخته شدند و به دوسال و شش ماه حبس تنفیذی محکوم گردیدند.
رییس محکمه‌ي استیناف بلخ،جرم گلالی هوتک را غفلت وظیفوی دانسته،در حالی که وی را مستحق جزای بیشتر می‌داند؛می گوید، بخاطر خانم بودنش، به اساس قانون اساسی وی را به بیست و پنج هزار افغانی جریمه و‌ آزاد نموده است.
با وجود این‌همه خانم گلالی هوتک،ادعا دارد که هیچ موردی فساد و اختلاس در اداره اش دیده نشده و همه چیز بجای خودش است.
خانم هوتک می‌گوید که همه‌ی این موارد یک توطئه است و کارمندان وی را محمکه بدون عذر موجه محکوم به زندان نموده است.وی وعده می دهد که کارمندانش بزودی آزاد و نزدش بر خواهد گشت!
این‌ در حالی‌است که شهرت های معتبر افغانستان در جهان می باشد و اداره ی مبارزه علیه فساد اداری که از چند سال بدینسور ایجاد گردیده است نیز خود را «شیر بی دندان» خطاب نموده و تاثیری آنچنانی بر کاهش فساد اداری در ادارات کشور نداشته است.
مختار وفایی/ روزنامه نگار آزاد؛ بلخ

۲۱.۱۱.۹۱

مرگ مشکوک قیس عصیان خبرنگار و عکاس مطرح بلخ

قیس عصیان رفیق و همسنگر صمیمی ام که عکاس خبری آژانس خبری فرانسه بود و تا هنوز چندین جایزه های معتبر را در زمینه ی عکاسی از آن خود کرده بود؛ بطور مشکوک و مبهمی رخت از دنیا بست...
قیس نیمه های شب شنبه در شفاخانه ی ملکی شهر مزارشریف جان باخت.
هرچند مرگ قیس عصیان را اعضای خانواده ی وی سکته ی قلبی می دانند؛ اما تعدادی از دوستان وی مرگ وی را مشکوک و قابل تاءمل می دانند.
عثمان احمدی از ژورنالیستان و فرهنگیان بلخ؛ خاموشی قیس عصیان را مشکوک دانسته و از نیروهای امنیتی و نظامی خواستار تحقیق جدی در این مورد می شود.
به باور وی و بنا برگفته های صادق عصیان کاکای قیس عصیان مسوولان شفاخانه ی ملکی شهر مزارشریف، بخاطر رسیدگی به معاینات و تداوی قیس عصیان کوتاهی نموده و در جریان شب هیچ کسی برای معاینه و تداوی آقای عصیان حاضر نبوده است.
با این حال هنوز داکتران شفاخانه ی ملکی نتیجه ی مشخصی از معاینات قیس عصیان  را به اختیار رسانه ها و خانواده ی وی قرار نداده و هنوز هم ابهاماتی در این مورد وجود دارد که دلیل خاموشی قیس عصیان مرگ طبیعی بوده و یا مسموم گردیده است.
به اساس بعضی از گفته ها؛ قیس عصیان چندی قبل؛ پس از دقایقی که ملازوی از فرماندهان ارشد جهادی ولایت بلخ به قتل می رسد از جسد وی عکس برداری می کند و همچنان از جریان دستگیری قاتلان وی نیز عکس برداری نموده بود که پس از آن مورد تهدید و تعقیب افراد مربوط به ملازوی قرار داشت.
با این حال هیچ موردی موثقی در مورد چگونگی و دلایل مرگ آقای عصیان سخن نمی زند و موضوع همچنان پیچیده و مبهم مانده است.
این پیچیدگی و سردرگمی در مورد مرگ عصیان نشاندهنده ی ضعف نیروهای امنیتی و حکمرانی علنی جنگ سالاران و باندهای قدرت و مافیا در بلخ می باشد که همواره خبرنگاران را مورد تهدید قرار داده و در مواردی نیز رسانه های زیادی را در چنگال خود در بند گرفته اند.
قیس عصیان که بیست و شش سال داشت؛ از سه سال بدینسو با رسانه های مختلف بین المللی از جمله فرانس پرس همکاری داشت.
قیس سه سال قبل عروسی کرده بود و هم اکنون یک پسر دوساله از وی بجا مانده است.

۲۰.۱۱.۹۱

رییس امور زنان بلخ از کشور فرار کرد!

فریبا مجید رییس امور زنان ولایت بلخ،که از چندین سال بدینسو در این پست کار می کرد،به کشور فنلند پیشنهاد پناهندگی کرده و دیگر به وظیفه اش بر نمی گردد.
به اساس گزارش‌ها،بانو مجید که در یک سیمینار از طرف کشور فلند دعوت شده بود،به آن کشور رفته و پس از اتمام دوره ی سیمینار حاضر به برگشت نشده است.
بانو سهیلا مدیر جندر ریاست امور زنان بلخ،رفتن فریبا مجید را به کشور فنلند تایید می کند و می گوید که وی از طرف وزارت امور زنان در یک برنامه رسمی به آن کشور سفر کرده،اما مساله‌ی پیشنهاد پناهندگی وی را رد می کند.
همچنان منبعی که نمی خواهد از وی نامبرده شود،می گوید که فریبا مجید که،نزدیک به هشت ماه قبل، با یک شخص تاجر که از فرماندهان جهادی بدخشان است نامزاد شده بود،در حالی‌که نامزاد وی در خفا زن دیگری را نیز در نکاح خود داشته است.
به اساس گفته های این منبع،هنگامی که خانم فریبا مجید رییس امور زنان بلخ،از داشتن زن دومی نامزادش آگاه می شود،نامزادی اش را فسخ می کند.
این منبع می افزاید که،بانو فریبا مجید،مساله‌ى تهدید از طرف نامزادش را درج دوسیه‌ی پیشنهاد پناهندگی اش نموده است.
در همین حال گفته های وجود دارد که بانو فریبا مجید،علت درخواست پناهندگی اش را تهدید جانش،بخاطر پست ریاست امور زنان بلخ گفته است.
تا حال هیچ منبعی از حکومت محلی بلخ در این مورد اظهار نظر نکرده است.
این در حالی‌است که چندی قبل سرپرست ریاست امور زنان لغمان در یک حمله‌ي مسلحانه به قتل رسید و آوازه های از بد تر شدن اوضاع و افزایش خشونت ها علیه زنان در کشور نیز جریان دارد.
هرچند مقامات محلی بلخ این مساله را بطور رسمی تایید نمی کند؛ اما بیشتر از دوماه می شود که ریاست امور زنان بلخ توسط سرپرست اداره می گردد و از بانو فریبا مجید خبری نیست.

۱۶.۱۱.۹۱

بسیج نیروهای مردمی بخصوص نسل جوان در امر بر اندازی بستر فساد اداری از افغانستان

(Jeannette Seppen)کارمند ارشد آیساف در بخش توسعه سیاسی و اجتماعی در شمال افغانستان:
(از مدت ها قبل برنامه های تانر را از طریق مطبوعات و رسانه ها دنبال می کردم؛ فعالیت های تان واقعاً تاثیر گذار و چشم گیر بوده است؛ تا جای که من می دانم، غاصبان زمین و فساد سالاران از این برنامه ها هراس زیادی دارند، چون وقتی مردم خودجوش و آگاهانه عمل کنند دیگر کسی حق شان را تلف نمی تواند و برنامه های شما برای آگاهی اذهان عامه و تقویت روحیه ی ملی در برابر حق تلفی ها مثمر و کارساز واقع خواهد شد.)
گوشه ی از حرف های (Jeannette Seppen) در دیدار با مختار وفایی مسوول برنامه های شبکه ی افغانی مبارزه علیه فساد اداری در شمال کشور.
این کارمند ارشد آیساف می گوید، آنچه هم اکنون سیاست و مردم افغانستان را در گرو خود دارد، فساد اداری می باشد.به باور وی تمام کسانی که در افغانستان خواهان رسیدن به رهبری و پست های بلند حکومتی اند، فقط از یک راه می توانند به سادگی به آن مقام برسند و آن هم فساد اداری می باشد.
این کارمند ارشد ایساف که بیشتر در بخش های سیاسی و اجتماعی در شمال افغانستان کار می کند برنامه های شبکه افغانی مبارزه علیه فساد اداری  نشر گزارش های افشاگری در مورد غاصبان زمین و فساد سالاران را روزنه امید بسوی یک افغانستان باثبات و شفاف دانسته و بر ترویج فرهنگ رضاکاری و تقویت روحیه ی ملی علیه فساد پیشه ها تاکید نمود.
غصب هزاران جریب زمین توسط زورمندان و مقامات بلند پایه ی حکومتی؛ حیف و میل معادن، فروش پست های مهم دولتی و وزات خانه ها، تصویب نشدن قانون حق دسترسی به معلومات، اصلاح نشدن قانون انتخابات و کارشکنی ها سیستماتیک حکومت در مورد برگزار نشدن یک انتخابات شفاف و همه شمول، بی نتیجه ماندن گفتگوهای صلح،وعده همکاری کشورهای کمک کننده درنشست توکیو، هشدار به تعلیق در آوردن کمک های USID به افغانستان به دلیل گسترش فساد اداری و .... از موضوعاتی بود که مختاروفایی مسوول برنامه های شبکه ی افغانی مبارزه علیه فساد اداری با کارمند ارشد آیساف در بخش های اجتماعی و سیاسی روی آن بحث نمودند.
شبکه ی افغانی مبارزه با فساد اداری که در سال 2010 شکل گرفت، تا کنون 82 نهاد مدرن و عنعنوی در سراسر کشور با این شبکه همگام و همصدا شده اند و هزاران جوان در مسابقات دوش همگانی علیه فساد اداری قاطعانه سهم گرفته اند.
برنامه های دیگری نیز در راه است...
حاصل جمع تمام قطره ها
می شود دریا، بیا دریا شویم...!

پرتو نادری نویسنده و شاعر آزادی خواه را فاسدان حاکم می آزارند!

از چندین روز بدینسو خبرنگاران، روزنامه نگاران و فعالان افغان در شبکه های اجتماعی واکنش های تندی در رابطه به صدور حکم بازداشت نویسنده و شاعر مطرح کشور آقای پرتو نادری ایراد کرده اند.
حکم بازداشت آقای نادری به اساس  قانون رسانه های همگانی غیر قانونی بوده و باید این مساله را کمیسیون رسیدگی به شکایات وزارت اطلاعات و فرهنگ بر رسی نماید.
آقای نادری پس از نوشتن مقاله ی در رابطه به حرف های داوود علی نجفی وزیر ترانسپورت که گفته بود" کرزی را من رییس جمهور ساختم وگرنه داکتر عبدالله رییس جمهور بود" توسط دادستانی کل که وزیر ترانسپورت از وی شکایت کرده بود بازداشت شد.
آقای داوود علی نجفی در زمان انتخابات ریاست جمهوری گذشته رییس کمیسیون مستقل انتخابات بود و گفته می شود نقش مهمی در برنده شدن آقای کرزی رییس جمهوری کنونی داشته است.
این هم لینک گزارش از تقلب و فساد وی در وزارت خانه و کمیسیون مستقل انتخابات:
http://www.youtube.com/watch?v=7leoXCwgmH8&feature=share


۱۴.۱۱.۹۱

ماموران امنیت ملی مانع ورود مختار وفایی به نشست "ائتلاف شمال" شد...

تحقیر و توهین خبرنگار خبرگزاری رشد توسط ماموران امنیت ملی بلخ
خبرگزاری رشد که یکی از معتبرترین آژانس های خبری کشور می باشد،در اکثر ولایات افغانستان خبرنگاران سیار برای پوشش خبری موضوعات خبری و گزارش های روز دارد.
مختار وفایی خبرنگار این خبرگزاری در مزارشریف می گوید، روز یکشنبه(8دلو) که بخاطر پوشش خبری نشست رهبران جهادی و سیاسی کشور در هوتل الماس شهر مزارشریف رفته است،با تحقیر و توهین ماموران امنیت ملی مواجه شده است.
آقای وفایی می گوید: «بدون کدام دلیل موجه ماموران امنیت ملی در حال تلاشی، کمره ی عکاسی ام را از من گرفت و به تحقیر و توهینم پرداخت،آنان فکر می کردند که من از وسایل جمع شده از نزد مردم(قوطی سگرت،قوطی نصوار،شانه،قیچی و ...)تصویر گرفته ام،در حالی که این کاملاً یک موضوع پوچ وبی معنی است.»
به گفته ی آقای وفایی ماموران امنیت ملی، وی را بدون اینکه حرف ها و دلایل وی را بشنود،وی را سرزنش نموده و فحش های بی موردی را به وی نسبت داده است.
خبرنگار خبرگزاری رشد در مزارشریف می افزاید که یکی از ماموران بلند پایه ی امنیت ملی،دستور بازداشت و به نظارت خانه انداختن وی را به مامورانش داده است که وی در این جریان با میل تفنگ و قنداق از هوتل خارج برده شده و با پا در میانی خبرنگاران و فرهاد منیر سخنگوی والی بلخ دوباره به هوتل داخل شده و کمره عکاسی اش تا آخرین لحظات برنامه در اختیار ماموران امنیت ملی بوده است.
در همین حال شاکر شکران خبرنگار تلویزیون آرزو نیز می گوید که ماموران حوزه دوم امنیتی شهر مزارشریف نیز چند روز قبل ضمن ایجاد مزاحمت برای آنان در هنگام تهیه ی گزارش کمره ی آنان برای لحظاتی توقیف نموده و با آنان رفتار زشت و ناپسندیده نموده اند.
با تلاش های زیادی ماموران امنیت ملی در بلخ حاضر به پاسخ در مورد چگونگی برخورد شان با خبرنگار خبرگزاری رشد نشدند و در عین حال قرار است فردا دوشنبه،ساعت دو بعد از ظهر خبرنگاران بلخ در یک کنفرانس مطبوعاتی چالش ها و تهدیدهای خبرنگاران بلخ و بخصوص مسایل تحقیر و توهین خبرنگاران توسط ماموران امنیتی را به بحث بگیرند.
بشارت رحیمی
خبرگزاری رشد

مولوی حیات الدین،شیخ افراطی ی که اسلام را وارونه جلوه می دهدد


- مختار وفایی

 مولوی حیات الدین حیات صاحبی، یک تن از خطبا و علمای دینی محافظه کار در شهر مزارشریف است که از چندی بدینسو در میان شهروندان مزارشریف و در شبکه های اجتماعی سر زبان ها افتاده و بحث‌های زیادی میان موافقان و مخالفان وی روی بعضی از گفته ها و مواردی را که در سخنرانی هایش مطرح کرده است صورت می گیرد.
مولوی حیات الدین،بیشتر سخنرانی هایش را در روزهای بهار و تابستان در صحن روضه‌ی حضرت علی در جمع صدهاتن از شهروندان مزارشریف و در فصل های زمستان در مساجد مختلف ایراد می کند،بعضی از سخنرانی های وی را شبکه های رادیویی محلی،همانند ستاره سحر که بجز از سخنرانی های مولوی حیات الدین،همه ساعات نشراتی اش را با آهنگ ها و برنامه های موسیقی پر کرده است،نشر می کند و صدای وی را هراز گاهی از کراچی های کست فروشی در پسکوچه های مزارشریف نیز می توان شنید.
وی یکی از پر طرفدارترین علمای اهل تسنن در مزارشریف می باشد.
حیات الدین صاحبی عضو شبکه‌ي اجتماعی فیسبوک می باشد و بعضی از سخنرانی هایش را در شبکه‌ي یوتیوب میگذارد.چنانچه خودش باری در صفحه اش چنین نوشته بود: تعدادی زیادی از دوستانم  از من  در فیسبوک گلایه کرده اند که در این اواخر سخنرانی هایم را در یوتیوب نمی گذارم و پس از این تلاش می کنم سخنرانی های تازه ام را در  یوتیوب آپلود نمایم.
تعدادی زیادی از سخنرانی های وی در شبکه‌ي یوتیوب موجود می باشد و همواره وی را در سخنرانی هایش یک کمره مین نیز همراهی می کند.
چندین مورد گفته های مولوی حیات تا حال در میان شبکه های اجتماعی خبرساز و جنجال بر انگیز شده است.
خوردن بول پیامبر اسلام توسط یکی از صحابه، که پامبر اسلام به گفته ی مولوی حیات در این مورد گفته است: هرکسی که بول مرا نوش جان کند تا آخر زندگی دیگر تشنه و گرسنه نمی شود و همچنان در آتش دوزخ نمی سوزد.
وهمچنان موردی را که بتازگی ها گفته است:
(یک ریش سفید مصروف لواط بود خدواند او را دید و ملایک را گفت که صبر کن که چند دقیقه که ریش سفید لذت ببرد.)
در حقیقت همین موارد باعث شده است که مولوی حیات الدین بیشتر در میان شبکه های اجتماعی که بیشترین استفاده کنندگان آنرا نسل جوان تشکیل می دهد جلب توجه گردد.
بعضی از مواردی را که آقای حیات الدین تا هنوز در بعضی از سخنرانی هایش  در مورد پیامبر اسلام و بعضی از گفته های بزرگان ارائه نموده است،برای نسل نو افغانستان که امروز سرگرم دنیای نوگرایی و واپس گرایی است کاملاً نا آشنا و جدید می‌باشد.
اما از میان صدهاتن از کسانی که زیر منبر مولوی حیات نشسته اند و این یاوه گویی های وی را میشنوند،بجای این‌که با شنیدن این‌ها به منطق شان،اسلام و مقدسات بیاندیشند،تحت تاثیر فریادهای حیات الدین رفته و زار زار می گریند،چنانچه در ویدیوی که نشان می دهد مولوی حیات از نوش جان کردن بول پیامبر اسلام توسط یکی از صحابه،پس از اینکه وی در یک شکاف زمین بول می کند روایت می کند،حاضرین در مجلس به گریه می افتند و مولوی حیات برای آنان دعا می کند تا از این نعمت بی نصیب نمانند.
این ویدیو در صدها صفحه ی انترنتی منتشر شد و منتشر کنندگان آنرا نمونه‌ي کوچکی از عقیده های پوچ مردم مسلمان افغانستان عنوان می نمودند.
اما آنچه مهم و در حقیقت خبر ساز تر است، این است که چرا تاحال،هیچ عالمی،هیچ روشنفکری و هیچ شهروندی در مورد این گفته های مولوی حیات نظرش را بطور رسمی ابراز نکرده و همچنان شنونده‌ي این هذیان ها می باشند.
بدون شک که جامعه‌ی افغانستان یک جامعه‌ي سنتی،مذهبی، عقب مانده و بدور از همه مزایا و واقعیت های زندگی می باشد.
در حقیقت در این سرزمین ملاها پیشتازان و حاکمان اصلی بوده اند و هستند،در سال های جهاد و مقاومت اکثریت رهبران و فرماندهان جنگی مردم افغانستان را ملاها و عالمان دینی که در مدارس ایران،پاکستان و عربستان تعلیم دیده بودند تشکیل می داد و در حقیقت از چندین نسل در افغانستان بدینسو روحیه‌ی مذهبی و دینی و در سایه‌ی تعبیر های نادرست و نا آ‌گانه از اسلام و حقایق در ذهن ها پیچ‌کاری می شود و هم اکنون اکثریت مردم افغانستان هر آنچه را که این ملاها می گویند،همان نقل قول های مستقیم از زبان خداوند و پیامبران وی می دانند،در حالی که دیده شده است، تا حال حیات الدین های زیادی با تعبیرهای نادرست نه تنها اینکه‌ به اسلام و مقدسات توهین کرده اند،بلکه چهره‌ی اسلام و مسلمانان افغانستان را به جهانیان خرافه و جهل تبارز داده اند.
در این نوشته می پردازیم،به آنچه در شبکه های اجتماعی در مورد سخنرانی ها و گفته های ناب جناب حیات الدین در این اواخر منتشر شده است.
تعدادی از کسانی که ویدیوی سخنرانی های مولوی حیات را در صفحه های انترنتی دیده شنیده اند،وی را یک ملای افراطی و نا آگاه دانسته و یگانه عامل بدبختی کشور را حاکمیت ملاهای از همین طیف بر روحیه‌ي ملت خوانده اند.
بهاره رویش در صفحه‌ي شخصی فیسبوک خود می نویسد:   
«این مولوی(حیات الدین حیات) و ملاهایی مثل این جامعه ما را به تباهی می کشانند. ما را از رشد و پیشرفت باز می دارند. اسلام را نباید از دید این مولوی ها بنگریم. این ها از پاکستان و ایران جیره می گیرند. این ها مخالف جهانی شدن، کثرت گرایی، عشق، ادبیات و ارزش های دیگر هستند. این ها زنان و مردان بی سواد ما را به خود خیلی جلب کرده اند و با حرف های فریبنده شان فکر های جوانان ما را هم متاسفانه مغشوش کرده اند.»
بیشترین حساسیت ها در مورد مولوی حیات الدین در شبکه های اجتماعی زمانی گسترده می شود که ویدیوهای بعضی از گفته های ناب وی در این شبکه ها منتشر می شود.
در میان صدها نظریه‌ي بازدیدکنندگان ویدیوی تصویری مولوی حیات که در آن از خوردن بول پیامبر اسلام حکایت می کند،محمدالله یکی از آنان است که چنین نوشته است:
«این مولوي خدا ناترس،در شهر مزار شريف اقامت دارد. چندين مرتبه همچو خطا هاي را انجام داده است.این ملا کاش خودش در آن زمان می‌بود که یک دو گیلاس بول را نوش جان می‌کرد و یک کمی گ... هم میخورد که تا قیامت گرسنه نمی‌شد.آیا چیز دگر نبود که این ملای کثافت این مزخرفات را می‌گوید! آیا این توهین به حضرت محمد نیست؟»
در همین حال تعدادی دیگری با دیدن و شنیدن این گفته های مولوی حیات وی را مخالف اسلام و دست نشانده دشمنان اسلام می‌دانند و از این که بر روحیه ی مردم حاکم است تاسف می خورند.
ایوب محمدی در این مورد چنین نوشته است:
«دین مقدس اسلام سال های زیادی است که در گرو این دوکاندان دین است و این‌ها با تعبیرهای اشتباه و دروغین می خواهد اسلام را ضعیف و خرافاتی جلوه دهند.چنانچه یکی از بزرگان گفته اند: اگر میخواهید حقیقتی را تخریب کنید،علیه وی نجنگید،از وی بد دفاع کنید.این جاهلان نیز از اسلام بد دفاع می کنند و دشمنان اصلی این دین مقدس هستند.»
همچنان شخص دیگری بنام جاوید احساس صافی در مورد یکی از سخنرانی های مولوی حیات که در فیسبوک منتشر شده است گفته است:« اين شخص خيلي ميخواهد عوام فريبي كند و ميداند كه مردم بيچاره و بي‌سواد در مقابلش نشسته و هر چه را كه با فرياد و درد بگويد مردم بدون آنكه بفهمند فقط گريه می‌كنند»
در همین حال تعداد دیگری، علما و و روشنفکران به باد انتقاد گرفته اند و سکوت آنان در برابر حیات الدین ها خیانت به اسلام و حقیقت دانسته اند.
حیات الله جواد در این مورد می نویسد:
«اين آدم، دروغگو و نماینده‌ي انگليس است تا آموزه‌هاي اسلامي را نادرست، و زيبايي‌هاي اسلام را به صورت ماهرانه تحريف نموده و مسلمانان را به بیراهه ببرد.
جالب اين جاست که  تيكه داران دين، از شيعه و سني در قبال اين وهابي مفتري سكوت كرده اند!»
در همین حال تعدادی دیگری از این گفته‌ها و باورهای آقای حیات الدین حمایت نموده و وی را حامی اسلام و یک عالم آگاه دینی می دانند.
قسیم شمس نظری،یکتن از کاربران فیسبوک،در مورد وی می‌نویسد:
« نزد من مولوی حیات الدین، یک عالم دین هست، بیشتر از یک «ملا»ی امروزی(که چندان از ملاهای امروزی خوشم هم نمی آید...!)
در این هیچ شکی نیست که هر کسی (خواه در هر کسب و پیشه یی باشد) کمی و کاستی های خود را دارد... و مولوی حیات الدین نیز، فرشته نیست!
در شبکه های اجتماعی تعدادی اندکی به حمایت از مولوی حیات الدین می‌پردازد،در میان صدها نظریه و نوشته‌ها چند نوشته‌ی کوتاه از موافقان وی به چشم می خورد.
صافی هاشمی یکی از این‌هاست که می نویسد: «
انسان خالی از خطا و اشتباه نیست . شاید مولوی حیات الدین گفته های نا پخته‌ای زیادی گفته باشد. ولی تا حدی برای مردم عوام ما خوب است زیرا خلای جهالت اکثریت مردم را در مورد دین همین ملا ها پر میسازد،مردان بزرگ اشتباهات بزرگ.»
ایام الدین رساخ یکتن از کاربران دیگر فیسبوک به حمایت از مولوی حیات الدین چنین می نگارد: مولوی صاحب حیات الدین حیات واقعا عالم پرافتخارافغانستان است،بخصوص درسمت شمال کشور.


نکته‌ي اخیر:
شبکه های اجتماعی در افغانستان تاهنوز زمینه‌ را برای ابراز نمودن عقاید و باورهای شخصی افراد به گونه‌ي دلخواه شان و همچنان نشر هرگونه مطالب انتقادی و افشاگرانه مساعد ساخته است،اما تا حال کمتر در این شبکه ها دیده شده است که مسایل به گونه‌ى علمی و مسلکی مطرح گردد.
کسانی که مولوی حیات و موارد دیگری را تاهنوز به باد انتقاد گرفته اند و همچنان روشنفکران و علمای آگاه را مورد انتقاد قرار داده اند که چرا در برابر حیات الدین ها خاموش نشسته اند،خودشان به همان چند واژه‌ي انتقادی آن هم در شبکه های اجتماعی اکتفا کرده اند.
پس اگر نسل نو افغانستان،بخصوص آنانی که خود را به نحوی در برابر ارزش‌های اسلامی و ملی،مسوول می‌دانند و امروز زمینه‌های خوبی برای گسترش و بارور ساختن عقاید و حقیقت های عینی اسلام برای شان مساعد است،از همان جای که هستند،حرکت کنند و با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، باورها و داشته‌های شان در قالب مقالات به وب سایت‌ها،وبلاگ ها،صفحه‌های شخصی شان در فیسبوک و نشریات چاپی منتشر نمایند،تا شاهد یک انقلاب فرهنگی،اجتماعی و سیاسی در کشور باشیم.
امیدوارم  این آغاز یک گفتمان جدید در میان هم نسل هایم باشد!
مختار وفایی

۱۳.۱۱.۹۱

به بهانه ی گذر از بیست سالگی ام...

بیست سال قبل از امروز
بیست سال قبل از امروز در هوای سرد بامداد،پانزدهم قوس 1371 در حالی‌که مادرم با تمام استواری و مقاومتش درد می کشید،دنیا با همه بیر وبارش در چند قدمی ام قرار داشت.
 موتر حامل مادرم،دردهایش،دایه و پدرم سرک های ناهموار را در یک مسیر ناپیدا می پیمود...
نمی توانم تصور کنم که چشمان امیدوار و نا امید پدرم،آن لحظه که در کنار راننده با وقار، ترس و امید مسیر شولگره-مزارشریف را می پیمود، چه ها برای خواندن داشته است...
مادرم که ماه ها مرا در بطنش تحمل کرده و همراه بامن یک دنیا خیالات و آرزوها را نیز با خود حمل کرده بود و آنروز برای دیدن ثمره‌ی این تحمل نه ماهه، هیچ نمی دانست یا شاید هم برایش ارزش نداشت که سرنوشت خودش چه می شود!
چشمه شفا،زیارتگاه و تفریحگاهی است در مسیر شولگره و مزارشریف که موتر حامل دردهای مادرم، در این محل با صدای (دایه) که جیغ می زند: ایستاد کو! ایستاد کو! برگرد،خانه بریم! توقف می کند و دوباره به همان راهی می روند که آمده بودند...
امروز باورم نمی شود،در میان آنهمه درد و هراس و بیگانگی،در میان آن همه بیرو بار و وحشت،در مسیر یک راه ناهموار،در کنار یک زیارتگاه،در کنار یک دنیا بی کسی و نا امیدی،در میان یک عالم وحشت از بدنیا نیامدن من و از دست دادن مادرم،در میان یک عالم غروری که مادرم پسر بدنیا آورده است؛بدنیا آمدم و امروز بدون اینکه بدانم در آن لحظه ها چه گذشته است،یاد داشت هایم را از قصه های مادر و پدرم که گاهی باهم در این مورد قصه می کنند،مینویسم...
نمی دانم در کودکی هایم چه گذشته است،اما پدرم می گوید یکبار در میان سال های چهار و یا پنج سالگی ام مرا  را به تنور انداخته است!!!
البته تنور خاموش و پر از هیزم خشک! بقول مادرم،من بی نهایت آزار دهنده بوده ام در کودکی ام،زیاد میخوردم ،بیشتر گریه می کردم و دلم همه چیز می خواست؛شیر،خاک،چوب،علف،نان،سنگ...
دلیل به تنور انداختنم نیز همین درد ناعلاجی بوده است که هرلحظه باعث آزار همه بودم. یک روز حین که اعصاب پدرم را به هم ریخته بودم، راهی تنور شده بودم. بقول خودش:(( از لنگت گرفتم و در تنور انداختم!)).
 مشق های کودکی
از دوران کودکی و طفولیتم قبل از هفت سالگی تنها چیزی که بیاد دارم،وحشت روزی است که قریه ی ما بدست نیروهای رژیم طالبان افتاد،بیاد دارم که در صحن حویلی در آغوش مادرم پناه برده بودم و چند زن دیگر نیز در کنار مادرم بخود شان پناه برده بودند و هرکدام زیر لب:یا ابوالفضل العباس،یا پروردگار،یا امام حسین شهید،یا فاطمه الزهرا و... می گفتند،ناگهان مردی با ریش بلند و تفنگی در دست وارد حویلی شد،چند نفر دیگر دم در ایستادند و یکی آنان اتاق ها را به قصد یافتن پدرم پالید،اما پدرم را - که ما هم نمی دانستیم کجاست - نیافت.
نمی دانستیم پدرم کجاست،صبح زود بیل را برداشته و به قصد آبیاری زمین ها رفته بود،خوشبختانه او به کوه ها پناه برده بود و بدام نیافتاد...
چیزی دیگری که از دوران کودکی و طفولیتم بیاد دارم در کنار وحشت ها و دهشت ها،خوشی ها و لذت های خطاطی و مشق هایم است...
بیادم دارم که صبح ها پیشتر از همه سراغ عمامه‌ی سفیدم را میگرفتم و آنرا دور سرم می پیچیدم،یک قرص نان،کتاب و کتابچه ها را نیز منظم می کردم و سراغ مکتب میرفتم.
زمان حاکمیت طالبان بود و همه مجبور بودند عمامه‌ی سفید در سر داشته باشند،در غیر آن سزایش را (ملاصاحبان)تعیین می کردند.
چیزی که از دوران مکتب ابتداییه ام خوب بیاد دارم اینست که در صنف دوم،معلمی مهربانی داشتیم،بنام(اکبری)؛از او چیزهای خوبی از جمله شعر های خوب آموختم،در صنف دوم بودم که روزانه در خانه باخودم خطاطی تمرین می کردم،شعرهای را که از تخته ی صنف یاد داشت می کردم روزانه به تمرین آنان می پرداختم،اکثراً خطاطی‌ها و نقاشی‌هایم را به دیوار اتاق ها می آویختم که هنوز هم چندتا از آن خطاطی هایم همچنان بروی دیوار یکی از اتاق ها موجود است.
در یکی از خطاطی هایم چنین نوشته ام:(( مهمانان عزیز! به منزل ما خوش آمدید! با احترام با قلم مختار ولد محمد اسحق متعلم صتف دوم)).
در یکی دیگر از خطاطی هایم که هنوز به دیوار اتاق باقی مانده است،نام های دوازده امام شیعیان را نوشته ام و در پایان صفحه امضا نموده و برای خواننده چنین تذکر داده ام:((این دوازده امامی بتاریخ...روز.... ساعت...به قلم مختار نوشته شده است،مختار ولد محمد اسحق می باشد!))
یکی از شعرهای را که از استاد اکبری هنوز در ذهنم دارم و در آن زمان همواره سوژه‌ی تمرین خطاطی هایم بود، این بیت را که هنوز نمی دانم شاعرش کیست،همه جا می خواندم و هنوز در ذهن دارم:
(پیش همت کوه آهن در قطار سوزن است
 تنبلان را سوزنی مانند کوه آهن است.)
در جستجوی یک مسیر...
در سن 12 سالگی در کنار مکتب،وارد مدرسه‌ی دینی شدم،بیاد دارم که 13 سال داشتم،شب ها با بچه های مدرسه تمرین سخنرانی می کردم و روزهای جمعه در برنامه های که در مساجد بنام(جمعه خوانی) دایر می شد منتظر نوبت بودم تا موضوعی را که شب تمرین کرده ام به مردم بازگو کنم،در آن روزها سخت مذهبی بودم،به هم سن و سالانم همیشه و همه جا از روایت ها و احادیث نقل می کردم،در منبر از چگونگی به شهادت رسیدن امام حسین و اجر گریه کردن برای امام حسین می‌گفتم،حدیثی از پیامبر اسلام عنوان هر سخنرانی ام بود،آن حدیث احتمالاً ترجمه فارسی دری اش که دقیق در ذهنم نمانده است چنین بود:( هرکسی که در عزای فرزندم حسین یک قطره اشک بریزد،فردای قیامت من شافع و نجات دهنده او از آتش دوزخ هستم).
نمی‌دانم خواندن مرثیه ام بالای مردم تاثیر داشت و یا آنها بخاطر این حدیث گریه می کردند،اما هرچه آدم های زیادی با خواندن مرثیه ام می‌گریستند،به همان اندازه خوش می شدم و حس موفقیت بمن دست می‌داد.
از سن 12 سالگی از خانه دور شدم و کم کم به دوری از خانه عادت کردم.
مدرسه ی دینی که من در آن درس می خواندم،نیم ساعت با پای پیاده از خانه ی ما فاصله داشت،پس از دو ماه شمولیت در این مدرسه،با بستره و کتاب هایم در یکی از اتاق های این مدرسه کوچیدم.چون رفت و آمد هر روز در این مسیر مقداری از وقتم را تلف می کرد و هم در مدرسه میتوانستم با استادان و هم درس هایم نزدیک باشم و روی موضوعات درسی کار کنیم.
پس از سه سال ادامه‌ی درس های دینی در این مدسه،15داشتم که در یکی از مدارس دینی شهر مزارشریف آمدم و همچنان درس مکتب را نیز در اینجا ادامه دادم. بیاد دارم که در نخستین روز کوچیدنم در مزارشریف، پدرم بامن در آوردن بستره و کتاب هایم کمک کرد و به عنوان تحفه یک بسته لباس(کوت شلوار) برایم خرید و هنگام خداحافظی، 500 افغانی( جیب خرچی) برایم داد.
فضای شهر مزارشریف،مدرسه،آدم ها،اطرافیان،صحبت ها،رفتارها،اندیشه ها،همه و همه برای یک پسر 15 ساله دهاتی نا آشنا بود،من در این مدرسه خود را بسیار تنها احساس می کردم.در آن روزها مسایل قومی،نژادی و زبانی برایم بسیار مهم بود و فضای مدرسه نیز کاملاً نژادی و ملیتی بود و(هست).تنهایی ام نیز چند دلیل داشت،یکی اینکه در این مدرسه از مدیر گرفته تا محافظ از ملیت هزاره بود و تنها من شیعه غیر هزاره - که ما را بنام قندهاری یا خلیلی میشناسند- بودم.دوم اینکه از ولسوالی شولگره که من این 15 سال را در آن نفس کشیده بودم،کسی دیگری نبود.
من هم در میان صدها تن از این طلاب انگشت نشان بودم،همه مرا (اوغان) صدا می زدند،تعدادی بمن به دیده متفاوت می نگرستند،وقتی وارد این مدرسه شدم،هیچکسی حاضر نبود با من هم اتاقی شود،در یکی از اتاق ها مرا جای داد،اینکه چرا  افراد آن اتاق مرا پذیرفتند شاید جالب باشد.
در این اتاق سه نفر بودند،هرسه تن آنان معیوب بودند،یکی از آنان دست راستش از بازو قطع بود،دیگری هم چشم راستش نابینا بود و دیگری که زیاد جدی نبود،موهای سرش در جوانی که آن زمان 19 سال داشت کاملاً ریخته بود.وقتی داخل این مدرسه و فضای جدید آن شدم بزودی دوستان زیادی یافتم، بعد ها بچه های مدرسه مرا باشوخی(رییس شهدا و معلولین) صدا می زدند.
پس از یکسال ادامه ی درس دینی،مدرسه را ترک کردم و خواستم تنها سراغ مکتب را بگیرم.
موارد و دلایلی زیادی برای ترک کردن مدرسه ی دینی داشتم،در یکسال اخیر،بارها با استادان و طلاب علوم دینی،روی مسایل مهم بحث و گفتگو می کردم،اما هیچگاه جواب قانع کننده ی تاهنوز در آن موارد نیافته ام،افراطیت،بردگی و سلب تمام آزادی های انسانی و عقلانی در این مدارس،مرا واداشت تا پایم را از این حیطه بیرون بکشم،من می خواستم موسیقی بشنوم،دلیل خوبی هم برای این کارم داشتم،هم سبغه‌ی شرعی آن را می دانستم و هم علمی،اما مدیر مدرسه بخاطر این کارم چندبار هشدارم داد.در یکسال اخیر،چندبار با بچه های مدرسه درگیری لفظی و فزیکی کردم،بحث های ما وقتی روی مسایل مذهبی و دینی به ثمر نمی رسید و نمی توانستیم همدیگر را قانع بسازیم،جز این چاره ی نبود.
سه تا کارت هویت از منابعی که برای مان کمک و خرچ ماهانه می دادند، داشتم. در گوشه‌ی از این کارت ها عکس هایم  که عمامه بر سر داشتم،نصب شده بود،ماهانه 1500 افغانی از این مراجع در یافت می کردم،یکی از آن ها مربوط،کمک های آیت الله خامنه یی رهبر مذهبی ایران برای مدارس دینی افغانستان بود،دیگری مربوط آیت الله فاضل لنکرانی یکی از مراجع تقلید در ایران و دیگری هم مربوط دفتر آیت الله سیستانی از کشور عراق؛این سه دفتر ماهانه هرکدام شان 500 افغانی برای ما میداد و در ماه 1500 افغانی عاید داشتم.
گاهی این موضوع نگرانم می ساخت، وقتی مدرسه را ترک کنم،چگونه و در کجا شب ها و روزهایم بگذرانم...؟
با ترک کردن مدرسه یکباره وارد فضای دیگری شدم،فضای که در آن معاملات و زد و بندهای سیاسی و فریب‌ها و نیرنگ ها صورت میگرفت.
اصلا باورم نمی شود که چند سال قبل اسلحه بدستم گرفته باشم و بارها حتی در میان اجتماع های بزرگ مردمی با اسلحه‌ حضور یافته باشم.
پس از ترک کردن مدرسه،در یکی از دفاتر احزاب سیاسی اتاق گرفته بودم،باید در بدل اینکه اتاق بدون کرایه و مصرف آب و برق بود،کارهای دفتر را نیز کمک می کردم،رییس دفتر که یکی از رهبران جهادی است،بمن اعتمادی زیاد داشت و همه امورات دفتر را بمن سپرده بود،گاهی در دعوت های رسمی و دیدار های سیاسی اش مرا باخود می برد،اما چیزی که امروز از بیاد آوردن آن وحشت می کنم، این است که گاهی اوقات در مسیر های دورتر بمن اسلحه میداد تا در صورت اتفاق امنیتی از خودم دفاع کنم،گاهی هم اسلحه را در میان اجتماع و مجالس باخودم حمل می کردم،حالا از بیاد آوردنش وحشت می کنم که چگونه توانسته ام تفنگ در شانه ام،در میان مردم ....
در این مدت 1500 افغانی را که ماهانه از مراجع آخوندی ایران در مدرسه بدست می آوردم از دست داده بودم،مجبور شدم برای خرچ مکتب و مصارف شخصی ام کار و باری برایم دست و پاکنم. تا بلاخره در رستورانت کوچکی که در نزدیکی اتاقم بود، روزانه از ساعت شش الی ده قبل  از ظهر در بدل 120 افغانی کار پیدا کردم و بقیه ی روز را در مکتب و کورس ها میگذراندم...
در آن سال ها یک نوع سرگردان و بی مضمون بودم،نمی دانستم کدام راه را انتخاب کنم،همیشه دچار تردید بودم،هرلحظه تصمیم جدیدی میگرفتم. مثلاً در یک سال سه بار مکتبم را تبدیل کردم،لیسه دقیقی بلخی،لیسه امیر خسرو و لیسه باختری،بلاخره این بی مضمونی و هزار مضمونی پایم را از مرزهای کشورم بیرون کشاند...
(هجرت) به ایران
در این بیست سال،زندان،مهاجرت،تلخی،شیرینی،درد،لذت،زحمت،تنبلی،موفقیت و شکست را تجربه کرده ام،اما نه قدر کافی،شاید هم در حال تجربه هستم،اما حد اقل در این بیست سال این ها را احساس کرده ام.
در این بیست سال،اردوگاه سنگ سفید بزرگترین شکنجه گاه و وحشت ناکترین زندان کشور همسایه ما ایران را برای مهاجرین و هموطنان پناهنده ام به آن کشور، تجربه کردم.
به قصد ادامه ی تحصیل به وعده‌ی که سال ها قبل یک آخوند از بسته گان ما  در شهر قم برایم داده بود،خواستم بروم ایران و آنجا تحصیلم را ادامه بدهم،بدون هیچ پیش زمینه و آمادگی...نمی دانم چگونه هوای رفتن به سرم زد و بدون هیچ نگرانی تصمیم گرفتم و بی هیچ درد سری آنجا رسیدم...
رفتم و برگشتم با یک عالم سرگردانی و بی هیچ دست آوردی،چهار و یا پنج ماه آنجا بودم،اما احساس می کنم،زندگی و تمام این بیست سالی که عمر کرده ام، در چهارسال اخیر؛پس از اینکه در سال 1388 از ایران برگشتم تکمیل شده است.تا سن 17 سالگی کاملاً سرگردان و بی هدف بودم،رفتن به ایران و سرگردانی در آن سوی مرز، برایم بهانه ی خوبی برای یافتن و مشخص کردن مسیری شد که خود را مجبور به پیمودن آن کرده ام.
زیاد تلاش کردم،تا شامل یکی از مدارس دینی ایران شوم،تا شاید بعدها بتوانم،در کنار آن تحصیل مکتب را نیز ادامه بدهم،اما نتیجه ی نداد...
برای اینکه مکتب و درس هایم را از دست ندهم خواستم برگردم،اما کاکایم(شیرمحمد) تاکید کرد که باید حداقل مقدار پولی را در این مدت خرچ کرده ام،باکارگری بدست بیاورم و با مقداری جیب خرچی به خانه برگردم...
مدتی که در ایران بودم،در کنار خانواده‌ی کاکایم بودم،خانم کاکایم،زن مهربانی بود،بسیار مواظبم بود و مثل فرزندان خودش دوستم داشت.
در ایران پس از ده سال دوستان دوران طفولیتم را یافتم،پسران کاکایم،سکندر ،ستار و حمیدالله،آنها دیگر بزرگ شده بودند،روزهای زیادی با آنان سر (چوک) منتظر (ارباب) می ماندیم و شام ها بامقدار پول کارگری بر می گشتیم،من شام ها در مسیر به کتابخانه ها بر می‌خوردم و نصف پولی کارگری ام را کتاب می خریدم،بیاد دارم که در یکی از روزها ده تومان کار کرده بودم،در مسیر، با بچه های کاکایم کتابخانه رفتم،با5 تومان آن، دیوان اشعار امام خمینی را خریداری کردم،سکندر و ستار با ناراحتی مرا متهم به ولخرچی می کردند و بمن می گفتند که ارزش پول را نمی فهمم و حاصل عرق ریزی و زحماتم را روی کاغذها مصرف می کنم...شاید گناه آنان نبود،چون آنها هنوز طفل بودند که به ایران کوچیدند و در آنجا از همان سن طفولیت تا امروز جز فحش ها و ناسزا های اربابان ایرانی شان چیزی دیگری نشینده بودند و پای شان جز مسیر فلکه(محل تجمع کارگران) و محل کار جای دیگری را نپیموده بودند.
چندماهی را که در ایران بخاطر بدست آوردن پول خرچ شده ام کار کردم،خاطراتی زیادی دارم،روزهای اول مرا کسی به کار نمی گرفت،چون بقول خود ایرانی ها(ناشی) یعنی نابلد بودم،برای اولین بار در یکی از صحراهای شهر اصفهان ایران بنام(ده سرخ) روزانه در بدل 10 تومان، سبزی درو می کردیم،حقوق روزانه پسران کاکایم و دیگر کارگران دو برابر حقوق من بود.
بخاطری که مسیر محل کار و شهر از هم فاصله ی زیاد داشت،شب ها آنجا می خوابیدیم،شب های سرد زمستان را در کپری(اتاق چوبی) می‌گذراندیم،در شب های اول اتاق را کمی منظم کردیم و بعداً صاحب کار برای ما بخاری تیلی آورد.برای اولین بار بود که حس می کردم،من مسوول زنده ماندن و بزرگ شدن خودم هستم،کار بلد نبودم،زبان پیچیده ی اصفهانی را نمی‌فهمیدم،آینده ام نیز مبهم بود.
تا مدت زیادی کاکایم برایم کار پیدا می کرد،با صاحب کار صحبت می کرد و مرا می‌فرستاد،بعدها که به تنهایی می توانستم برایم کار پیداکنم،صبح یکی از روزها که در میان بیش از یکهزار تن دنبال ارباب میگشتم،یک ایرانی آمد و از من خواست در بدل 10 تومان برایش کار کنم،کارش آبیاری و کودشیمایی دادن به مزرعه اش بود.موافقت کردم و باهم رفتیم،معیار کار کردن تا ساعت چهار بعد از ظهر بود،ولی با اسرار زیاد،تا ساعت پنج و نیم کار را تمام کردم،در اخیر قرار بود حقوقم را بگیرم و مرا با موترش تاشهر نیز برساند،وقتی لباس های کارم تبدیل نموده و آماده رفتن شدم،از ارباب حقوقم را خواستم،وی با بهانه های زیادی گفت،فعلاً پول ندارم،کارت هم خوب نبود،کود شیمیایی را درست نپاشیدی،،شاید مزرعه ام آسیب ببیند...بلاخره حقوقم را نداد و گفت بعداً اگر پول داشتم برایت خواهم داد...این هم بقول خود ما مرا پشت نخود سیاه فرستاد... من هم که تنها بودم،کاری از دستم ساخته نبود،ازش خواستم مرا تا شهر برساند،احتمالاً‌چون مسیرش طرف شهر بود مرا تا شهر رساند...
اردوگاه سنگ سفید
همیشه وقتی کسی از اردوگاه ها و مشکلاتی که مهاجرین افغان در مسیر رسیدن به ایران با آن مواجه می شوند قصه می کرد،دلم می خواست همه ی آنر ا از نزدیک لمس کنم،نمی دانم چرا می خواستم خودم شاهد این همه باشم که می شنوم. ازقضا سرنوشت برایم چنین نوشته بود که شاید خواسته بودم.
پس از گذشت چندین ماه در ایران بلاخره به آنچه می خواستم نرسیدم و دوباره سراغ وطن را گرفتم.
در شهر مشهد کلاه گذارانی را گیر آمدم که ضمن گرفتن مقدار پول مرا به یکی از اردوگاه های شهر مشهد که افغان ها را رد مزر می کردند تحویل داد،گفته می شد که این کلاه گذاران با کنسولگری افغانستان در مشهد و تعدادی از ایرانی ها همدست است و روزانه ده هاتن از افغانستانی ها را چنین سرگردان می کردند.
نام اردوگاه سنگ سفید برای اکثر افغان ها آشناست،عصرهمان روز ما را انتقال دادند به اردوگاه سنگ سفید که در یک صحراه و دور از شهر است.
در این اردوگاه هزاران تن از افغان ها زندانی بودند،سلول های بزرگ و وسیعی که در هرکدام آن یک هزار زندانی مجبور به زنده ماندن بودند.
همینکه وارد اردگاه شدیم،همه داشته های ما را گرفتند،ما را به سه گروپ تقسیم کرد که در هر گروپ 50 نفر بودند.
هرگروپ برای اینکه مشخص شود، نام های جداگانه ی داشت،گروپی که من در آن بودم،بنام،(مشهد45A)بود.
سربازان با لحن آزار دهنده‌ی با ما صحبت می کردند،ما 50 نفر را در چند قطار پشت سر هم روی زمین نشاندند.سرباز رو به این 50 نفر نموده صدا زد: در میان شما کسی است که نوشتن و خواندن بلد باشد؟ من دستم را بلند کردم،سرباز صدا زد: بیا جلو ببینم،تو چقدر بلدی؟ گفتم باندازه ی بلدم که کار این گروپ 50 نفری را راه بیاندازم.سرباز فورمه ی بدستم داد که در آن مشخصاتم را نوشتم و امضا کردم،سرباز با صدای بلند به 49 نفر دیگر فهماند: تا روزی که اینجا هستید،این جوان مسوول و رابطه میان شما و مسوولان اردوگاه است،هرکسی مشکلی دارد،مریض است و یا چیزی لازم دارد باید با مختار در میان بگذارد تا ما برایش رسیدگی کنیم.سپس سرباز با لحن خشن و آمرانه ی به من فهماند: مختار! تو مسوول بقیه هستی،اگه اشتباهی ازت سر زد گوشت را می برم و تا آخر عمر اینجامی مانی.گفتم:چشم آقا،مواظب هستم.
یک هفته آنجا ماندم،یگانه دلیلی که حالا دانسته ام،آنجا برایم سخت نگذشت،مصروفیت و مسوولیتم بود،من مسوول بودم صبح زود بیدار شوم و از طعام خانه سهمیه‌ی 50 نفر را بگیرم،تا اینکه در طعام خانه نوبت بمن میامد و سپس توزیع نمودن غذا حد اقل تا ساعت 9 طول می کشید،برای غذای چاشت هم باید ساعت 11 با دیگ ها در صف می ایستادم و تاکه نوبت می رسید و غذا را توزیع می کردم چندین ساعت طول می کشید،شام نیز همین داستان تکرار می شد....
در میان آن 49 نفر آدم های خوبی بودند. 
و کلماتی چون رییس،قریه دار،خلیفه،مختارجان،مزاری،سرگروپ،قوماندان،رهبر،فرمانده،سرهنگ،نام های بودند که هنگام توزیع غذا مرا صدا می زدند.
گاهی که دست و پاچه می شدم نمی توانستم غذا را بطور مساوی تقسیم کنم،بیاد دارم که چندین بار به یک پیر مرد بیمار که پسر جوانش نیز همراهش بود و اکثر اوقات در گوشه ها می خوابیدند،فراموشم می شد و غذا نمی رسید و در اخیر سهم خودم را به آنان می دادم.
صحنه های وحشتناکی را در آن یک هفته شاهد بودم،قصه های عجیبی می شنیدیم،آدم های عجیب،سرنوشت های سرگردان،سرگردان های بی سرنوشت،پناهنده های بی پناه...اینجا بود که برای اولین بار جملاتی را شب ها باخودم می نوشتم؛ شاید همان ها بود که بعد ها به شعر تبدیل شد...
یک آغاز نو
برگشتم،تمام دیده ها و شنیده هایم را تحلیل و تجزیه کردم و سراغ مسیری را گرفتم که حاصل هفده سال سرگردانی ام بود.
بیاد دارم که تعیین مسیر و نیروی یک آغاز نو را ضمن این تجربه ها، مطالعه ی دوکتاب در ایران بمن پیچکاری کرد.
یکی کتابی بنام (رمز پیروزی مردان بزرگ)نوشته ی آیت الله جعفر سبحانی و دیگری (جوانان چرا؟) نوشته ی مصطفی زمانی.
هرچند تاهنوز در اتاق های شهر سرگردانم اما آنچه مایه آرامشم می شود تعیین مسیر و سرنوشتی است که خودم را مجبور به پیمودن آن  کرده ام و قدم های امتحانی را که طی چهار سال اخیر گذاشته ام به این باور رسیده ام که:(( من می توانم!)).
برای اولین بار وقتی در سال 1388 از ایران برگشتم،مدتی کوتاهی را در شولگره بودم،در آن مدت پدر و مادرم از من ناراحت شده بودند،چون به گفته ی آنان درس و زندگی ام را بهم ریخته بودم و رشته ی همه چیز از دستم رفته بود.پس از مدت کوتاهی دوباره به شهر آمدم و همه چیز را از نو شروع کردم،در حالیکه باید بقیه ی صنوف مکتبم را نیز طی می کردم،مجبور بودم خرچ و مصارف و جای بود و باش نیز برایم آماده کنم،چون هیچگونه کمکی از طرف خانواده را نمیپذیرفتم و از آنان نیز توقعی نمی رفت.
پس از سرگردانی ها و پالیدن های زیاد،در یکی از مراکز آموزشی اتاق گرفتم و با بچه های قریه ی ما شب ها آنجا بودم،بعدها در این مرکز آموزشی بچه های صنوف اول و دوم الی سوم را درس دری ابتدایی می دادم. این وضعیت ادامه داشت و هر ماه یک مقدار پول که از دو هزار افغانی تجاوز نمی کرد از این طریق عاید می کردم،پس از مدتی مسوولیت توزیع یک هفته نامه را گرفتم که در هفته یک روز را باید با پای پیاده و گاهی با بایسکل دور تمام شهر بچرخم و هفته نامه که تیراژ آن یک هزار نسخه بود در تمام ادارات و دفاتر توزیع نمایم.
در جریانی که هفته نامه را توزیع می‌کردم،به دقت در تلاش نوشتن و خواندن متن های خبری و گزارشی بودم.گاهی باخودم متن های گزارشی و خبری مینوشتم و اخبار رادیو ها و رسانه های چاپی را می خواندم.
در این جریان به شعر نیز علاقه مندی ام بیشتر شد و در محافل شعرخوانی شاعران بلخ نیز راه یافتم،حوت 1388 بود که برای بهار و نوروز 1389 از طرف مقام ولایت بلخ مسابقه ی شعر بنام(بهار و صلح) راه اندازی شد که شاعران به استقبال از  شعر مولانا(بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست/ بگشای لب که قند فراوانم آرزوست.) می سرودند و من که روزهای نخستین بود با شعر و نشست های ادبی آشنا شده بودم،با امیدواری هژده بیت در ادامه ی این بیت مولانا سرودم و به هیئت داوری مسابقه فرستادم.
نتیجه ی این مسابقه بدور از آنچه تصور می کردم بود،در میان ده ها اشتراک کننده مقام هفتم را گرفته بودم،این مقام در میان آنانی که از سال ها بدینسو شعر می سرودند،برایم از اهمیتی زیادی برخوردار بود،در روز محفل،از طرف والی ولایت بلخ یک قاب رنگه در قالب تحفه که در روی آن نوشته شده بود:( استر جنرال استاد عطا محمد نور والی بلخ از اشتراک شاعر با احساس و جوان بلخ آقای مختار وفایی در مشاعره بهار و صلح قدر دانی نموده و ...).
لباس هایم چرک شده بود و باید برای شستن به خانه میفرستادم، تا این زمان خانواده بخصوص پدر و مادرم از من ناراحت بودند، و من بدون اینکه در مورد این موفقیتم به پدر و مادرم بگویم،تحفه را در میان لباس هایم پیچاندم و به خانه فرستادم، و وقتی مادرم خواسته لباس هایم را بشوید قاب از میان آنان افتاده و متن روی قاب را خواهرم برای شان خوانده... و این آغاز یک مختار نو برای من و خانواده ام بود...
همچنان پس از شش ماه توزیع هفته نامه که در هرهفته 500 افغانی دستمزدم بود،در آغاز سال 1389 برای اولین بار ضبط صوت و کمره عکاسی را یاد گرفتم و در محفل گشایش سال تعلیمی بخاطر تهیه ی گزارش رفتم.
وقتی گزارشم را از این محفل نوشتم،مورد استقبال مدیر مسوول و سردبیر هفته نامه قرار گرفت،چندماه بعد بحیث گزارشگر هفته نامه تعیین شدم و تا سه ماه دیگر معاون مسوول هفته نامه شدم.
پس از یک سال که در گزارشگری و معاونیت هفته نامه سپری شد،مدیر مسوول هفته نامه رسماً با فرستادن مکتوبی به ریاست اطلاعات و فرهنگ مسوولیت هفته نامه تراوش را بمن سپرد.
پس از اینکه مدیر مسوول برای ادامه ی تحصیل به خارج از کشور رفت،کار هفته نامه را به تنهایی تا اخیر سال 1390 پیش بردم که متاسفانه بعداً به سرنوشت تعدادی دیگری از رسانه های چاپی و برنامه های فرهنگی تبدیل شد و تا امروز خاموشی اختیار کرده است.
این هفته نامه برایم پله های شد برای رسیدن به قله های بلندتر و بهتر.
آشنایی و رابطه های فرهنگی،اجتماعی،علمی و سیاسی در جریان کارم در همین هفته نامه برایم مساعد شد.
این هفته نامه برایم دریچه ی شد بسوی پروازهای بلندتری در آسمان وسیع رسانه ها و مطبوعات.
کار رسانه یی ام را از توزیع هفته نامه آغاز کردم،تاهنوز در رسانه های مختلف چاپی بحیث معاون مسوول،مدیر مسوول،عضو هیئت تحریر،گزارشگر، دبیر خبر و نویسنده کار کرده ام،در رسانه های تصویری نیز بحیث گزارشگر و گوینده کار کرده ام،تا امروز که در هوا و فضای غبار آلود رسانه یی نفس می کشم،از یکسال بدیسنو یک پایگاه انترنتی بنام هویدا تاسیس کرده ام،که هم اکنون مسوولیت این پایگاه تحلیلی،خبری و انتقادی انترنتی، ترینر رسانه های اجتماعی در دفتر انترنیوز،گزارشگر یکی از آژانس های بین المللی و همکار با یکی از رادیو های محلی و در ضمن مصروف ادامه ی تحصیلم نیز هستم...